Ons blog

Ons blog

Souillac 2014

AlgemeenPosted by G.v.Woudenberg 29 May, 2014 14:28:34

Vrijdag -23 mei 2014- vertrekken Dirk en ik naar Souillac in Frankrijk. En komen de maandag daarop weer thuis. Wij gaan daar Dirk zijn broer -Willem- opzoeken die Dirk al ruim 11 jaar niet heeft gezien. De voorpret alleen al is erg leuk. Er moet ook een route bepaald worden. Wij hebben besloten om tolwegen te mijden A: omdat wij tijd genoeg hebben en B: ook om aan de portemonnee te denken. De eerste dag willen wij zo ongeveer 800 km rijden. Wij willen Parijs vermijden dus wij plannen we over Bastinken - Bastogne- en Bourges in Frankrijk. Dus op deze route werd op een bed en breakfast gezocht. Na een poosje googelen werd er een Nederlandse bed en breakfast gevonden. Hier dus:

Bed en breakfast La domaine den haut

en op maps: Carina et Herman HOFSTEDE

De route wordt diverse keren besproken, en bovenstaande leek ons de beste route ook omdat wij wat willen zien, en geen haast hebben.

Het was wel ruim 100 km verder maar dat mag de pret niet drukken. Voor onderweg wordt een lijstje gemaakt van wat er meegenomen dient te worden.

· Koelbox om e.e.a. koel te houden.

· Broodjes met gebakken ei - blijft lekker vers- voor onderweg.

· Koffie

· Warm water voor de cup a soup.

· Wijntje voor op de kamer

· Bekertjes voor de diverse dranken.

· Uiteraard de div. computerapparatuur - tablets, telefoons, navigatie, fototoestellen, laders en nog veel meer.

· Dekbedden voor bij Willem.

· En nog veel meer.

We gaan maar 4 dagen, hoelang? 4 dagen, er wordt spul meegenomen voor 3 weken. Maar goed op woensdagavond voor vertrek ben ik mijn tas aan het pakken. Moeten er korte broeken mee? Lia en ik zitten e.e.a te bespreken in de tuin. Tablet erbij en kijken wat het weer in Souillac doet. Het wordt niet erg warm volgens weeronline, 19º C. houd niet over maar genoeg voor 1 korte broek, de staken moeten tenslotte toch een beetje gebruind worden. Alleen op het werk zie je er toch niets van, dus waarom toch!!

Ook heb ik nog een paar antieke kaarten van Frankrijk gevonden, en die gaan gewoon mee, je weet maar nooit. Er dient ook het nodige voor toilet maken meegenomen te worden, o.a. baardkrab gerei, met bij passende kwast en schuim en rommel om onder de oksel te spuiten. Lia zegt neem toch dat 48 uurs spul mee, onzin zeg ik, ik spuit wel twee keer dat werkt hetzelfde.

Zo komt de reis dan toch wel dichtbij, nog 1 dagje werken en dan is het zover. Er is afgesproken dat Dirk mij om 07.00 uur op komt halen. France here we come.

Inderdaad wij zijn op vrijdag om7.00 uur vertrokken. De beide navigatiesystemen geprogrammeerd, en gaan met die banaan. Wij werden door Lia uitgezwaaid. Tot aan Maastricht was het appeltje eitje. De beide navigatiesystemen waren het heel erg met elkaar eens. Vlak voor Maastricht hebben wij een kop koffie gedronken en een broodje ei gegeten. Het beroemde en fameuze broodje gebakken ei naar eeuwenoud familie recept, van de familie van Woudenberg. Daar werden ze pletjes genoemd, omdat de bolletjes altijd pletten in een tas of iets anders waar ze in vervoerd worden. Ze zagen er dan niet meer uit en smaakten daarom des te lekkerder. Later bij Bastogne hebben wij weer een stopje gemaakt en gelijk een paar bomen besproeid die daar toevallig stonden. De reis ging voorspoedig tot dat de beide navigatie systemen het niet met elkaar eens waren. De een had een snellere weg ontdekt , en dat scheelde bijna twee uur. Tel uit je winst. Dus het andere navigatie systeem toevallig eens wel de tolwegen laten gebruiken en jawel hoor, ze waren het weer eens, zij het dat de een wat later op de plaats van bestemming was dan de andere. Maar een kniesoor die daar op let. En daar was hij dan de eerste "peage" raampje open ticket eruit en weer verder. "Is dat alles." zei Dirk. "Ja dat is alles."sprak ik."Alleen bij het eind betalen met creditkaart of contant, zo simpel is het."

En dat was ook zo. Creditcard er in en kassabon eruit. Toen was het Dirk zijn beurt, bij de volgende "peage" ticket er uit, met de groeten van tante Door. Na zo,n 10 kilometer diende er weer afgerekend te worden, en jawel hoor wij gaan naar de slagboom en BINGO het was alleen voor iets anders en niet voor ons. Toen maar gebaren gemaakt dat wij graag achteruit wilden om het nog eens elders te proberen. Hevig zuchtende Fransozen, die iets zeiden wat wij niet begrepen - misschien maar goed ook- maar de file bewoog langzaam maar zeker achteruit en wij konden ons geluk elders beproeven. Toen was het of geld erin of de creditcard. Joepie het is gelukt. Wat een hoop gedoe voor € 2.60.

Na nog een keer de "peage"gedaan te hebben kwamen wij in Parijs uit, wat nooit de bedoeling was, dit wilden wij vermijden. Maar goed wij moesten nu eenmaal roeien met riemen die wij niet hadden. Maar goed tot Bourges zaten wij op de "peage" a raison € 21.80!! "Op de terugreis geen "peage." zei Dirk.

Helemaal mee eens , en zo kwamen wij op de beloofde tijd aan in Lissay- Lochy. Hier kregen wij een prima bed en breakfast. Wij hadden de stille hoop dat de juffrouw… eh mademoiselle ons aan een eenvoudige doch voedzame maaltijd kon helpen. En jawel hoor dat kon zij.

"Vlak voor dat je hier afsloeg heb je een restaurantje, en daar kun je heerlijk eten." Wij om klokslag 18.00 uur op pad. En ja hoor zo dicht als de kluis van den Nederlandschen bank. Wij weer de auto in en op zoek via de navigatie naar een restaurant. Het was inmiddels wat gaan regenen, en dat maakte de boel er niet leuker op. Het tweede restaurant was het ook dicht. Dan maar weer een stukje rijden. Onder weg kwamen we borden tegen met de naam "Le Cheval Blanc" "Daar gaan wij maar eens kijken." zei Dirk. Het is niet alleen bij kijken gebleven maar er kon ook nog gegeten worden! Dat was wat.

Met handen en voeten en een klein beetje Frans van mijn zijde kwamen wij er toch uit, het werd een menuutje van 3 gangen. Met onbeperkt "fruits du mer"en diverse andere heerlijkheden. Met als hoofdgerecht een heerlijke steak. En heerlijk nagerecht van mascarpone met bramen en frambozen. Het geheel werd weggespoeld met een heerlijk wit huiswijntje, van de streek.

Daarna weer terug naar de bed & breakfast, om de wifi maar eens uit proberen. Die deed het effe niet, maar goed na een een poosje te hebben geprutst werkte het nog niet, ook niet nadat onze stekkerspecialist Dirk er naar had gekeken. Inmiddels had ik een mooie panoramafoto gemaakt van de bed & breakfast , die de mademoiselle toevallig zag en gelijk vroeg of zij deze ook mocht hebben, voor uit dan maar.


Wij hadden een kamer met een vide. Dirk sliep beneden - je moet tenslotte toch een beetje respect hebben voor de ouderdom- en ik mocht in het bed op de vide slapen. Na een lekker nachtje te hebben geslapen en af en toe een beetje draaien - als een ventilator- werd ik om 06.00 uur wakker. Dirk had in de gaten dat ik ontwaakte en begroette mij en de nieuwe dag met: "de wifi doet het!" goedemorgen Dirk, dat is me even nieuws, ik was pas half wakker, maar goed wij hadden weer contact met de hele wereld, en er konden via google maps weer routes gepland worden. Na een stevig en goed ontbijt met diverse streekproducten gingen wij weer op pad richting Soulliac. Maar eerst diende er nog een paar foto's getrokken te worden voor wij verder konden. Wij hebben een karakteristiek Franse begraafplaatsje bezocht en bekeken. En nu Soulliac here we come.

Rond het middaguur arriveerden wij in Soulliac aan de Avenue Jean Jaurè, Willem had al een telefoontje gehad van Dirk dat hij om 12.08 uur de koffie klaar diende te hebben, omdat de navigatie dit aangaf. Na enig gehannes om binnen te komen en wij boven arriveerden, konden de broers elkaar weer in de armen sluiten. Dit zou een mooi moment geweest zijn voor een of ander jankprogramma op tv. Maar daar ging het even niet om. Het was een prachtig en emotioneel moment, waar ik getuige van mocht zijn. Dan is er koffie en komen de verhalen los. Omdat Willem de nodige medicijnen nodig heeft, stonden die uitvoerig uitgestald in zijn boekenkast. Dus zeg ik tegen Willem:"Je hebt nog al wat medicijnen." Voor het gemak had ik de fles whisky, wel gezien maar niet meegeteld als medicijn.

"Dat is waar ook," zo sprak Willem, "ik moet mijn medicijnen nog in nemen." En vervolgens schenkt hij zich een whisky in……. Proost. Willem vertelde dat hij daar heel gelukkig was en is en daar voor geen geld meer weg wilde. Willem heeft heel veel klanten en bekenden daar. Hij maakt dure villa's schoon en doet en passant even de tuin erbij. Dirk had zijn laptop meegenomen en liet Willem foto's zien, en zo kwam het dat hij foto's zag van vroeger, die hij niet had. Heb je een stickie? Dan zetten wij ze er even op. Na heel veel bij te hebben gepraat diende er geluncht te worden, en dat ging gebeuren bij vrienden van Willem. Die hadden een mini restaurantje wat liep als hoge snelheidstrein. Daar hebben wij heerlijk geluncht en natuurlijk werd er weer bijgepraat. En er was wel het een en ander te vertellen.

Na de lunch werden wij meegenomen naar onze overnachtingsplek. Vooraf waarschuwde Willem, dat de oprijlaan bij het huisje een beetje steil was, en als je de auto heel wilde houden maar beter boven kon laten staan. Daar aangekomen wilde Dirk toch een poging wagen. Ik zei hem dat ik het verstandig zou vinden als hij de auto toch boven liet staan, of hij zou een tweedehandsje moeten willen. En dan heb je thuis een boel uit te leggen. Zo gezegd en dan maar zo gedaan, wij gingen lopen met onze spullenen dat was toch de beste oplossing. Wij waren bij een enorme villa en betraden de inpandige garage.

Wij liepen door de garage naar de "studio" en dat was een heel eigen appartement. Met keuken, slaapkamer - meer slaapzaal -, toilet enz. omdat de luiken dicht waren ging Willem de deuren naar het terras openen. Onze klep zakte open ……………er was een heus eigen zwembad, waar wij gebruik van mochten maken. Verder kregen wij van Willem een rondleiding door het geheel. Er was boven een hele grote woonkamer met een evenzo grote open keuken. Ook was er een balkon, waar je heerlijk kon zitten. En dit alles mochten wij gebruiken en het was maar voor 1 nachtje. Van zwemmen zou het waarschijnlijk niet komen, het water was aan de frisse kant, en wij wilden ook nog iets van de omgeving zien. Dus afgesproken dat wij Willem om 19.00 uur bij zijn restaurant zouden ontmoeten voor het diner.

Wij hebben in de omgeving veel mooie dingen gezien, en tegen 19.00 uur zijn wij naar de afgesproken plek gereden. Omdat wij wat te vroeg waren hebben we nog heerlijk in het zonnetje gezeten, waarbij wij gezelschap hadden van de locale zwerfster. "Zo te zien heeft ze het koud." Zei Dirk. "Want ze heeft me toch een paar dikke truien aan!" En ze zag er ook wel een beetje kouwelijk uit. Op de afgesproken tijd meldde Willem zich en togen wij restaurant waarts. Het menu bestond uit een voorafje dat was gemaakt van een salade uit de streek. Het hoofdgerecht was een pootje van een parelhoen met boontjes en gebakken pommes de terres dit alles was een streekgerecht. En als dessert waren er verse aardbeien met slagroom. En dit alles voor de prijs van € 12.00!!! verder werd er een kan met lokale rode wijn aangerukt, en wij mochten niets betalen, Willem zou betalen.

Na dit heerlijke diner hebben we nog een kop koffie tot ons genomen en nog wat zitten praten. Daarna hebben wij afscheid van Willem genomen, omdat wij dan 's ochtends de tijd aan ons zelf hadden, want er moest tenslotte ook weer huiswaarts gegaan worden. En we werden de volgende avond alweer verwacht bij de bed & breakfast van Herman in Bleurville - voor wie niet waar dat ligt, die googlet er maar op -. Het was tenslotte wel ongeveer 650 km rijden vanaf Soulliac, en wij hadden afgesproken dat er geen péage gereden ging worden. Wij hebben nog tot een uur of elf op het heerlijke balkon met uitzicht gezeten, waar wij een heerlijke fles wijn hebben gedronken.

Om 06.00 uur waren wij weer wakker, na te hebben gedoucht hebben wij een simpel ontbijtje genuttigd. Dat hadden wij de vorige dag ingekocht bij de plaatselijke lidl. Tevens hadden wij er ook nog wat mondvoorraad voor onderweg bij ingeslagen, zoals wat flesjes water e.d. waarbij wij veel plezier hadden van de koelbox die op boordstroom liep.

Om 08.00 uur was er ingepakt en kon de terugreis een aanvang hebben, wat dan ook gebeurde. Wij hebben een heleboel gezien onderweg, en hoe verder de reis vorderde hoe leger de tank werd. Er moest binnenkort getankt worden. "Als wij dan toch tanken moet ik eens even kijken of ik een wc kan vinden." Zei Dirk. Hij kreeg om in schippers termen te spreken wat drang op het roer. Goed, na een half uurtje was het dan zo ver. Er kon getankt worden, na het tanken op zoek naar een pot, niet gevonden. Dirk zoekt in zijn zakken naar de autosleutel en zegt "oh oh………… " "Wat is er Dirk." Vraag ik. "Kijk eens." en hij laat mij de sleutel van de garage zien. Shit, en we waren al 350 km weg even terug was geen optie. "Ik ga Willem bellen." Zei Dirk. "Geen enkel probleem." Zei Willem. "Ik heb meer met dat bijltje gehakt en heb nog wel een paar reserve sleutels. Stuur hem maar gewoon op dan komt het wel goed." Dus één zorg minder vertrokken wij weer richting Nederland. Wij reden - omdat wij geen péage hadden- veel op locale wegen en zagen heel veel moois, en opeens was hij daar een AIRE met pléé. "Hier." Zei Dirk, "Hier gaat het gebeuren." Dus netjes de auto geparkeerd en Dirk naar de pot. Twee tellen later komt hij alweer naar buiten, ik denk nog dat kan nooit zo vlot. Dirk zie ik richting dames toilet scharrelen, en denk nog nou ….. die is de weg effe kwijt. Maar ook daar vandaan keerde Dirk onverrichter zake terug in de auto. "Er was geen papier." Zei Dirk. Ik stelde nog voor om een polletje gras mee naar binnen te nemen, maar dat werd niet erg enthousiast ontvangen. "Het was ook nog een hurkplee." Zei Dirk. "Ach Dirk," zei ik "zolang hij geen kopjes geeft kunnen wij een volgende plee zoeken." En ja hoor na een poosje was daar een fatsoenlijke AIRE. Geheel opgelucht kwam Dirk terug. Hier was ook een hurkplee maar wel met papier. "En wat denk je?" zei hij, "ben ik klaar en zie bij het verlaten een invalidentoilet, ik kijk even en ja hoor daar had ik comfortabel op kunnen zitten!" Dat had Dirk weer. Zonder verdere problemen aan boord konden we verder. Tussen de middag hebben we een broodje gegeten en de middagreis verliep voorspoedig.

Tegen 18.00 kwamen wij bij de bed & breakfast van Herman aan. Wij werden hartelijk ontvangen, en ik deed gelijk de hartelijke groeten van vriendje Albert. Die had mij gevraagd Herman de groeten te doen, omdat zij daar vorig jaar hebben overnacht. Het was een hartelijke kennismaking en met een koel biertje op het terras, en de mooie verhalen. Hierna werd de kamer bekeken en konden wij onze spullen er parkeren. "Maar," zo sprak Herman, " ik heb voor jullie maar twee kamers genomen, voor deze ene nacht en voor de prijs van één." Ik opperde om dan onze eigen dekbedden te gebruiken, want die lagen tenslotte toch werkeloos achterin. Maar dar was geen sprake van. Op aanraden van Herman gingen wij bij een locaal restaurantje wat eten. Wij hebben daar een heerlijke pizza gegeten en een lekker bakkie koffie na. Toen wij weer teruggekeerd waren had Herman een paar flessen lekkers gescoord. Deze werden terstond aangesproken. Toen wij zo'n heerlijk glas eau de vie op hadden kregen wij visite van de kameraad van Herman. Het was Philippe. Weer een bijzondere kennismaking die uitmondde in een heel gezellige avond. Dirk had heel wat te bespreken met Philippe, of dat ze elkaar al jaren niet hadden gezien. Niet dat Dirk vloeiend Frans sprak of Engels, het ging met handen en voeten en andere gebaren met af en toe een woord Duits er tussen door. Maar dat mocht de pret niet drukken. Wat later op de avond begon het heerlijk te ruiken en even later kwam er een schotel met allerlei lekkere hapjes op tafel. Na nog een wijle zijn wij bedwaarts getogen en hebben heerlijk geslapen. Alleen Dirk was om 06.00 uur alweer present en heeft een stukje gewandeld in het pittoreske dorpje.

Na een goed ontbijtje en betaald te hebben voor het gelag, wat overigens reuze meeviel, aanvaarden wij de verdere terugreis. Hier reden wij een hele tijd door de Bourgogne, en kregen alweer visioenen van heerlijke wijnen, maar wij waren sterk en hebben niet geproefd. Onze navigatiesystemen waren het redelijk eens tot ik bij beide onder de motorkap ging kijken. Mijn navigatiesysteem beweerde dat over Maastricht de snelste route was en het navigatiesysteem van Dirk stuurde ons over Trier en Cochem." Wij volgen die van jou," zei Dirk. Oké, maar een wijle later zei Dirk, "zou het ver om zijn als wij over Brütig rijden?" " Weet ik veel," zei ik, "reken maar uit je hebt een navigatiesysteem voor je liggen." Brütig is de jaarlijkse vakantiebestemming van Dirk en Joke. Na wat gereken kwam hij tot de conclusie dat het maar een klein half uurtje om was. "Zullen we dat doen?" Vroeg Dirk. Ja waarom niet, kunnen wij gelijke eens kijken of er toevallig nog een flesje wijn is daar. Zo gezegd zo gedaan. Het navigatiesysteem omgeprogrammeerd en op richting Brütig.

Wij kwamen daar aan en toen werd er niet open gedaan. Dat was nou jammer. Ja zei Dirk, misschien zit Doris wel op de berg in de wijngaard. Dat was mogelijk. Dirk ging nog even naar boven en zag toen iets bewegen in de wijngaard achter het huis. Hij zag een vrouw voorovergebogen aan het werk in de wijngaard, en jawel hoor hij herkende haar aan welgevormde bodem. "Hoi Doris," riep Dirk en een verbaasde Doris draaide zich om, en uiteraard was de begroeting erg warm. "Je zou toch volgende week komen," zei Doris. "Ja maar ik ben niet met Joke maar met Gijs. En wij zijn op de terugweg van Souillac naar huis." Dat verklaarde een hoop. Na heel even heen en weer gebabbel wilden we weer vertrekken, want wij wilden alleen maar even goedendag zeggen. Met twee flessen van de jongste oogst, vertrokken wij naar huis. Er was afgesproken dat Dirk ongeveer anderhalf uur van te voren zou bellen hoe laat wij zouden arriveren. Dus anderhalf uur van te voren Joke gebeld, en gemeld dat wij zo rond 18.00 uur thuis zouden zijn. "Maar dan moet je wel hier heen komen want Lia komt ook hier heen." En ja hoor om 18.00 uur waren wij weer thuis.

Even later was ook Lia gearriveerd, en stelde Joke voor om het geheel af te sluiten bij de chinees, met een hapje en een drankje. Dus dat hebben we maar gedaan.

Dit was ons verhaal over een weekendje naar Soulliac in de Dordogne, naar de broer van Dirk - Willem- die elkaar ruim 10 jaar niet hadden gezien.