Ons blog

Ons blog

Buikwand reparatie

AlgemeenPosted by G.v.Woudenberg 20 Sep, 2014 13:38:37

De voorbereiding.

Eerst een intakegesprek bij de chirurg. Na de allereerste gesprekken en de scan werd de uitslag van de scan bekend gemaakt. Zoals te verwachten was zat er dus een gaatje - 3,7 cm - in mijn buikwand . dat moest gedicht worden. Hoe gaan we dit doen? Het wordt een kijkoperatie, en omdat dit nogal pijnlijk is krijgt u een ruggenprik voor de pijnbestrijding. Dit is in ieder geval informatie waar je wat aan hebt, niet dat je dit gelijk prettig moet vinden, maar je weet in ieder geval waar je aan toe bent. Maar goed de bloeddruk wordt gemeten en andere zaken worden doorgenomen waar artsen belangstelling voor hebben. Ook kwam er iemand van de ziekenhuisapotheek langs over het medicijn gebruik enz. De volgende die zich kwam voorstellen was chef anesthesist, en die ging in de herhaling van wat zijn leerling voor hem had gevraagd. Tevens luisterde hij nog even aan longen en werd de vierde persoon opgetrommeld. Dat was de planner, van de ok 's. We mochten zelf een datum kiezen uit drie datums. Een mooie datum uitgekozen, en het circus kon van start.

De opname en operatie.

Omdat wij te kennen hadden gegeven, dat wij dit op een maandag erg prettig vonden, zouden wij de vrijdag ervoor te horen krijgen hoe laat en waar we ons dienden te melden. Die beruchte vrijdag krijg ik een appje op mijn mobiel, dat er 's ochtends om 07.10 uur aangetreden moest worden op C2, en nuchter. Na ons gemeld te hebben, werden we verwezen naar de zithoek waar al een aantal andere slachtoffers op hun beurt zaten te wachten. Ik ben ook nooit eens de eerste. Er kwam een schattig verpleegstertje namen op noemen, maar was ik niet bij. Dit was voor orthopedie. Nog geen twee tellen later kwam er weer alleraardigst verpleegstertje die maar 1 iemand op kwam halen. "Meneer van Woudenberg". Ik kijk nog eerst schaapachtig om me heen, maar toen moest ik er toch vooruit komen dat ik dat was, er was geen ontkomen meer aan. "Komt u maar mee", sprak ze lieftallig. Dit beloofde wat voor de nabije toekomst. Er stond een bed voor me klaar - hoe verrassend - en daar mocht in gaan liggen, uiteraard nadat ik mij had uitgekleed. Omdat ik nogal vroeg op de nominatie stond, kreeg ik gelijk een operatiehemd aan. Het leek wel carnaval, alleen een hele droge carnaval. Er kwam iemand van de afdeling patiëntenvervoer om me mee te nemen naar de voorbereid ruimte van de ok. Daar worden de infuusjes in- en aan gebracht. Een vriendelijke man die zich voorstelde als Martin ging mij behandelen. In de tussentijd heb ik net zoveel handen geschud als op een boerenbruiloft. De anesthesist kwam ook en begon de ruggenprik voor te bereiden. Er kwam nog iemand binnen die ik voor de chirurg uit maakte. "Die, die mag alleen zondags snijden in zijn biefstuk". Zo sprak de anesthesist. Tijdens het zetten van de ruggenprik begon ik behoorlijk misselijk te worden en was tegen het flauwvallen aan. Maar na wat opgewekte praat van Martin ging het al weer beter. Hierna werd ik naar de ok gereden, waar ik naast de tafel werd geparkeerd. Ik moest zelf overstappen op lijn 3, toen ik eenmaal lag, hing er een mondkapje boven mijn hoofd en sindsdien weet ik niets meer. Ik werd pas weer wakker toen we de ok afreden, nou ja wakker, ik werd aan de goede kant van de narcose wakker en dat zijn al voordeel punten. Het bizarre was dat terwijl ik werd geopereerd, Lia werd geïnterviewd dor de krant aangaande de asbestsanering.

Het uitslapen.

Zoals gezegd werd ik weer tot leven gewekt toen ik weer in mijn eigen - nou ja eigen- bed lag. Ik werd naar de uitslaapkamer gereden en daar wordt je weer gecheckt . bloeddruk en meer van dit soort guitigheden waar een gewoon mens geen verstand van heeft. Ze zijn daar erg zuinig op je. Na een poosje wordt je opgehaald door patiënten vervoer en naar de kamer gebracht. Daar werd de morfinepomp aangesloten op de reeds voorbereidde ruggenprik. Later merkte ik dat mijn benen zo zwaar waren dat ik ze niet meer kon bewegen, vanaf mijn middel was ik verdoofd. Nu heb ik een klein beetje een indruk van iemand met een dwarslaesie. Je bent helemaal afhankelijk van anderen. Door de morfine werd mijn hoofd ook wattig. Ik werd er tuitelig van, zo'n gevoel van flauwvallen. Later is ook de morfinepomp stil gezet, zodat ik weer een beetje gevoel kreeg in mijn benen. Na een uurtje ging hij weer aan. Het eerste bezoek was van Lia en de kleinkinderen. Die waren achteraf diep onder de indruk van wat er met opa was gebeurt. Ik mocht ook weer wat eten en bestelde in mijn oneindige stomheid twee boterhammetjes met kaas. Een paar uurtjes daarvoor had ik al een kopje thee gehad, ja u leest het goed:THEE en een droog beschuitje. Dus dacht ik dat ik dat wel zou lusten. Ik had al helemaal geen trek - want honger hadden ze in de oorlog- maar ja denk je dan, een mens moet toch wat eten. Na de eerste hap begonnen de braakneigingen. Maar ja er zat niks in en dan komt er ook niks uit, de eerste lag al weer op het bordje en is netjes afgevoerd. "Hoeft u dat niet meer" werd er nog gevraagd. Ik antwoordde ontkennend en zei dat ze het maar aan de voedselbank moest geven, of dat ook gebeurd is weet ik niet. Één ding wist ik wel dat ik geen pijn had. En later op de avond werd de pomp voorgoed stil gezet, ik had genoeg getript. Iedereen stond er maar van te kijken dat ik geen pijn had, ja moet dat dan? Ik had hele verdoofde benen, en dat was weer een pluspuntje, want toen de trombose spuit gezet moest worden, werd er gevraagd of het in de buik moest of in de benen? Haha in de mijn been natuurlijk daar voel ik nu even niets meer.

Mijn buurvrouwen.

Toen ik terug kwam van de uitslaapruimte had ik een buurvrouw gekregen. Een al wat oudere dame. Die kwam voor darmonderzoek, maar had diabetes. En dan mag je thuis je sapje niet opdrinken dan moet dat onder begeleiding. Bram vond het wel vermakelijk, ik ook. Bram was 'smiddag op bezoek gekomen en had een fles wijn meegenomen, maar daar stond mijn hoofd niet naar, nu ook nog niet. Nou zegt grootje, "er gebeurt nog niet veel". Ik zeg "wacht maar af ik ken dat, zo gebeurt er een heleboel". En er gebeurde een heleboel. Ze was nog niet terug of ze moest alweer. Dit was allemaal niet zo erg, maar op een gegeven moment waren er drie toiletten op rij verstopt!!!! Dus grootje moest ergens anders haar troep kwijt zien te geraken. Zij werd in allerijl verhuisd naar een plee voor haar dichtbij. De technische dienst is nog tot een uur of elf bezig geweest om de verstopping te repareren. Wat er in resulteerde dat bij ons in de badkamer de pot van de muur geschroefd werd. Ze kwamen met allerlei apparatuur die een hoop kabaal maakte om de verstopping te verhelpen. Tijdens deze reparatie had ik een nieuwe buurvrouw gekregen. Deze was met spoed opgenomen en had last van galstenen. Daarna nog weer eens tabletten gekregen voor om de pijn te bestrijden. Mijn benen waren wel bij me maar ik voelde er niets van. Het was of ik half verlamd was, je kon ze ook niet verleggen. Dus toen is besloten om de morfinepomp te stoppen, en als het nodig was kreeg ik wel een spuit tegen de pijn. Dinsdagochtend waren mijn benen weer enigszins ontdooid.

Pijn van de operatie had ik niet, alleen een vreselijke hoofdpijn, die bleek later veroorzaakt door de morfine. Om 6.45 uur werden we gewekt, en ik kreeg gelijk een tabletten ontbijtje, eet smakelijk! Daarna kwamen ze de bloeddruk meten en ook de temperatuur, 38.4, oei dat lijkt wel verhoging. Weer een half uurtje later kwam er een lief deerntje mijn kop wassen, met washandjes uit de magnetron, washandje en handdoek in een. Ze waste niet alleen mijn kop maar ook mijn rug en benen, en ook het klokkenhuis werd niet overgeslagen. Ze laten je daar geen moment met rust. Lig je net weer even uit te soezen, wordt je wakker gemaakt met wat je wil eten als ontbijt. Doe maar 2 droge beschuitjes en een kop thee. Een kop THEE, ja u leest het goed, een kop thee. Dat duidt dus aan hoe ziek je je kan voelen. Want van thee heeft mijn vader rood haar overgehouden en de rest van de familie is er knettergek van geworden. Hierna kwam de medische staf kijken hoe het ging, nou naar omstandigheden redelijk. Heeft u pijn ,nee hoor alleen als ik lach, en dat gebeurt nu even niet. "U hebt wel een stevig ontbijtje staan," zegt de chirurg, wijzend op de fles wijn. Dat de pomp al in zo'n vroeg stadium was uitgezet hadden ze nog niet meegemaakt. Maar de operatie pijn bleef wel weg, en verder ook weinig last van gehad. De buurvrouw was inmiddels opgehaald voor operatie. Verder de dag wel doorgekomen met soezen, en een beetje lezen. Maar je kon je nergens op concentreren, wat mijn hoofd leek wel een wattenpakhuis.

Naar huis.

De woensdag verschilde niet veel van de dag ervoor, medicijnenontbijt wassen enz.enz. U mag straks naar huis, o wat een zaligheid. Jullie waren allemaal even lief en deden het met zorg, maar naar huis is toch wel fijn.

Zaterdagmorgen nog erg veel pijn in de nek, en de fysiotherapeut maar eens gebeld. "Kom om 11.00 uur maar even langs." Vriendje Dirk, net terug uit de USA waar hij route 66 gereden had, wilde mij wel even naar Fred rijden.

Bij Fred het hele verhaal uitgelegd, en die vertelde mij dingen die men eigenlijk in het ziekenhuis had moeten vertellen. Dit was normaal, klopt dat vertelde ze ook in het ziekenhuis, maar Fred wist dan ook nog te vertellen waarom en hoe e.e.a. in elkaar stak. Fred heeft mijn nek zeer zorgvuldig -dat doet ie bij elke behandeling- behandeld, en de scherpe kantjes zijn er nu af. Er zit nu weer verbetering in en het heeft zeker nog tijd nodig, maar ik heb goede hoop.






Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.